دانش، زندگي و درمان است [امام علي عليه السلام]
چهارشنبه 4 ارديبهشت 1387 , ساعت 7:58 صبح

انگار چشم ديدن من رو نداشت،وقتي مجبورش کردم برود از همسايه روبرويي الکل سفيد بگيرد.چشم ديدن من رو نداشت، وقتي متقاعدش کردم که امشب هر جوري شده بايد اجازه بدهد پدرش آمپول 6.3.3 را که پزشک برايش تجويز کرده بود ، به او تزريق کند.اما من هم تحمل ديدن اشک هايش برايم سخت بود.تحمل شنيدن التماس‏هايش سخت بود.براي من هم جالب بود که مجبور شده بودم اشک‏هاي برادرش را که به خاطر درد آمپول خواهرش ريخته شده بود، را پاک کنم.سوژه افتاده بود دستم...آخر اين خواهر و برادر واقعا همديگر را دوست دارند.حتي وقتي به شدت با هم درگير مي‏شوند.شايد اين هشداري براي من که حواسم هست که هرگز بين آن دو به قضاوت ننشينم؟اصلا چه لزومي دارد که مادر ، قاضي براي مشاجرات خواهر و برادر بشود؟
واقعا خيالم راحت شد...
راحت باشيد فرزندانم.
تا مي توانيد خودتان باشيد...
آخيش...



ليست کل يادداشت هاي اين وبلاگ